Dokunmam !

[Hasret]

boz bulanık bir hayat kar altında
avuçlarıma demir ayazı düşüren








intiharlar kuşanıyorum
belki bir kaçış soyunarak sürgüne
gitmek ömrümün arka sokaklarına
bu bendeki göçebe ıssızlığı kimliksiz adreslerde

yazgıdır o küçük dünyama
yalnızlığı ölümsüz kılan yarası saklı düşlerim







ördü ömrümün ağlarını acıyla
yaralarım demlendi kül rengi mahzenlerde
yitik mutluluklar diyarında
anılarımı iklimsiz mevsimlere
tutkularımı gölgelerin kanadına
sesimi gecenin alacakaranlığına gömdüm







döküldü gözlerimden
her biri çiy tanesi umutlarım
şimdi üşüyorlar bir yerlerde
zemheridir bedenim







dokunamam ki...




yazdım adımı kumlara
dalgaları bekliyorum







gitmelere çeyrek var
haydi...